എന്നും രാവിലെ പല്ലു തേക്കുമ്പം
മനം മറിഞ്ഞ് മഞ്ഞവെള്ളം കക്കുമ്പം
വിചാരിക്കും ഇനിയില്ല, നിര്ത്തിയേക്കാമെന്ന്.
പിന്നെ കുളികഴിഞ്ഞ് തല തുവര്ത്തുമ്പോള്
കലങ്ങിയ കണ്ണു തിരുമ്മി
ഒന്നൂടൊറപ്പിക്കും, ഇനി തീരേയില്ല.
എട്ടു മണിക്കു തുടങ്ങും തലവേദ,
ഒരു ചെറുതടിച്ചാല് ശരിയാകുമെന്ന
തോന്നലിനെ ഉപ്പുസോഡയില് മുക്കിക്കൊല്ലും.
റെയില്വേസ്്റ്റേഷനു പിന്നിലെ ചായക്കടയില്
ചമ്മന്തിയില് കുളിച്ച ഇഡലികളില് നോക്കി
അലയൊടുങ്ങിയപ്പോയ വിശപ്പിനെ
തിരിയെ വിളിച്ചു മടുക്കുമ്പോള്
പിന്നെയും ഉറപ്പിക്കും ഇനി ഒരിക്കലുമില്ല.
പത്തു മണിക്കു പണി തുടങ്ങി
അടഹാസവും അട്ടിമറിക്കലും
തെറിവിളിയും തോറ്റം പാട്ടും
ഇതിനെക്കെ ഇടക്കൂടെ
വീട്ടീന്നുള്ള വിളി, അവളുടെ വിളി,
മരിച്ചറിയിപ്പ്്, കല്യാണം വിളി
അങ്ങനെയങ്ങനെ മോളീന്നു മാത്രം
വിളിവരാതെ മണിയഞ്ചടിക്കുമ്പോഴേക്കും
ഉള്ളില് അതിവേഗത്തില് വന്ന
ഒരു തീവണ്ടി പാളം തെറ്റും
പിന്നെയാണ് ഉള്ളില് നിന്നും ഒരു വിളി
ചേക്കേറുവാനായി സമയം തെറ്റാതെത്തുന്നത്
എന്നിട്ട് പതുക്കെ ഒരു ചോദ്യമുണ്ട്
അല്ലേലും വൈകിട്ടെന്തോന്നാ പരിപാടി ?
സിനിമ മടുപ്പാണ്, പാര്ക്കും കടപ്പുറവും
ഉപ്പുകാറ്റും പഞ്ചാരമണലും പായല് പിടിച്ചു.
ചുമ്മാ നടപ്പ് ഇരുട്ടിലേക്കുള്ള ദൂരം കുറയ്ക്കും
ഒരു തുള്ളി മരണത്തിനാണേല്
ഈ മുടിഞ്ഞ ചൂടത്ത് തിരിഞ്ഞും
മറിഞ്ഞും കിടന്നു മടുക്കും
അങ്ങനെയങ്ങനെ കല്ലുകളിച്ചു കളിച്ച്്
ചൂടും തണുപ്പും പറഞ്ഞു പറഞ്ഞ്
ഒരു നീണ്ട നിരയുടെ പിന്നിലൊളിക്കും.
മനംപുരട്ടലും മഞ്ഞവെള്ളവും
കഴിഞ്ഞ് ഇനി നാളെ രാവിലെ
കലങ്ങിയ കണ്ണുമായി
കണ്ണാടിയില് നാണിച്ചു നിക്കണം.
