Friday, June 20, 2014

ലേഡീസ് കമ്പാര്‍ട്ട്‌മെന്റ്


അങ്ങോട്ടു പോകുമ്പോള്‍
എഞ്ചിനു തൊട്ടു പിന്നിലായി 
നെഞ്ചോടു ചേര്‍ത്തിട്ടെന്ന പോലെ. 
തിരിയെ മടങ്ങുമ്പോള്‍ 
കഷ്ടം തോന്നി കൂടെ കൂടെക്കൂട്ടിയ പോലെ
ഏറ്റവും ഒടുവിലായി
കുലുങ്ങാതെ കിലുങ്ങിക്കിലുങ്ങി
ഒരു തീവണ്ടിമുറി.

കിതപ്പോ നെടുവീര്‍പ്പോ എന്നറിയാതെ
ചീവീടുകളോ പുല്‍ച്ചാടിയോ
എന്നു പരസ്പരം നോക്കാതെ
സാരിയും സാല്‍വാറും ഒരേ അയയില്‍
അലക്കി വിരിച്ചതു പോലെയും
വാടിയ ചീരയും വാടാമല്ലിയുമായി
വൈകുന്നേരങ്ങളിലും നിലയ്ക്കാതെയോടുന്നു.

പുസ്തകം വായിക്കുന്നു, പൂക്കളം തുന്നുന്നു
ഉള്ളില്‍ കരയുന്നു, കണ്ണില്‍ ചിരിക്കുന്നു
നഖമുനകളിലെ ചായമിളക്കുന്നു.
കിനാവു കണ്ടും നിഴലുടുത്തും
ഒന്നും മിണ്ടാതെയുമടുങ്ങിയിരിക്കുമ്പോള്‍
സഞ്ചരിക്കുന്ന ചിത്രശാലയാകുന്നു തീവണ്ടിമുറി.

പട്ടുകീറുടുത്ത ഒരു ഹാര്‍മോണിയം
ഒരേ രാഗത്തില്‍ നിര്‍ത്താതെ മൂളുന്നു.
ഒരേ വിരല്‍ത്താളത്തില്‍
നിലയ്ക്കാതെ മുഴങ്ങുന്നു
ഒട്ടിയ വയര്‍ പോലെ ഒരു ഡോലക്.
നീട്ടിയ കൈകളില്‍ നോക്കാതിരിക്കാന്‍
പൂച്ചയുറക്കത്തിലേക്കു പാളം തെറ്റുന്ന കണ്ണുകള്‍.
വലിഞ്ഞു കേറുന്ന പാട്ടുകളിലൊന്നും
പാളം തെറ്റാതെയോടുന്നു ഒരു തീവണ്ടി മുറി.

ജനല്‍ച്ചില്ലുകളിലെ മഴ, വെയില്‍ക്കീറ്
പാളത്തിനപ്പുറം വയല്‍ക്കരെ
കുളക്കോഴിയെന്നൊരു തോന്നലും
പാലത്തിനടയിലെ പാവാട നീരാട്ടും
ആളില്ലാത്ത ലെവല്‍ക്രോസില്‍
അവനെപ്പോലൊരാള്‍ കൈലിയുടത്ത്
കാരിയറില്ലാത്ത സൈക്കിളില്‍ നിന്നതും
യൂണിഫോമിട്ടു റിബണ്‍ കെട്ടിയ പള്ളിക്കൂടവും
നാട്ടിടവഴികള്‍ പാളത്തില്‍ മുട്ടി നില്‍ക്കുന്നിടവും
നാളെയും കാണാമെന്ന മട്ടില്‍ നടുനിവര്‍ത്തി
പോകാനെഴുന്നേല്‍ക്കുന്നു.

അടുത്ത സ്‌റ്റേഷനില്‍ സന്ധ്യയോടടുക്കുമ്പോള്‍
നാളെ വീണ്ടും കാണാമെന്നൊരു വാക്കു പോലും
പറയാതെ പാട്ടിനു പോകുന്നു ഒരു പാട്ട്.
തിടുക്കത്തിലിറങ്ങി തിരിച്ചോട്ടങ്ങളില്‍
കാട്ടിലേക്കാരും കൂട്ടു പോകാനില്ലാതെ
റെയില്‍വേ സ്‌റ്റേഷനു പിന്നിലൊറ്റയ്ക്കു
നിന്ന മരത്തില്‍ നിന്നും ഒതുക്കത്തില്‍
രണ്ടു ചീവീടുകളെയെടുത്ത്
ചെവിയിലേക്കു ചേര്‍ത്തു വെക്കുന്നു,
നാളെ പുലരും വരേക്കും മറക്കാതിരിക്കാന്‍.